Losy Kościoła zachodniego potoczyły się zupełnie inaczej i były znacznie bardziej burzliwe.

Wraz z bardzo szybkim przyjmowaniem chrześcijaństwa przez ludy barbarzyńskie, które osiedlały się na obrzeżach dawnego Cesarstwa, rosła siła polityczna papieży. Nie wystarczało im tylko zwierzchnictwo nad Kościołem, ale dążyli do podporządkowania sobie cesarza, królów i książąt. Jednak wraz ze schyłkiem średniowiecza rosły wystąpienia antypapieskie, załamywała się wiara w posłannictwo boskie Kościoła.

Przełomem okazała się zapoczątkowana przez Marcina Lutra reformacja (1517), która przyczyniła się do rozbicia Kościoła zachodniego na dwa nurty: katolicki i protestancki. Główna doktryna luterańska opierała się na bezwzględnym posłuszeństwie słów zawartych w Biblii oraz zbawczej działalności Jezusa. Wedle Lutra Kościół powinien się podporządkować zasadom biblijnym a nie stawać ponad nimi.

Rozłam zapoczątkowany przez nurt reformacyjny dokonał na tyle silnych podziałów, że przetrwały one do dnia dzisiejszego. Nawet wprowadzenie kontrreformacji przez Kościół, ponowna synteza doktryn i organizacji nie przywróciła już stanu sprzed reformacji.

Wróć